ชีวิตเด็กหอกำลังเริ่มต้นที่นี้ กะเสด กำแพงแสน
อยู่ตรงไหนหว่า แผนที่ประเทศไทยช่วยหนูทีง่ะ
ตื่นเต้นสุดๆๆๆโอ้ววเเม่เจ้า!!(กรุณาทำเสียงตกใจอย่างที่สุด) จากหน้ามอมาถึงหอกี่โลหว่า(ไกลโคตร ) แต่ขอบอกบรรยากาศดีมั่กๆๆๆๆ ชอบมั่กๆๆๆ
ของขวัญชิ้นแรกที่ได้จากรุ่นพี่คือด้ายม่วง
ดีใจอย่างสุดซึ้งมีพี่แล้วววว
มารู้ตอนหลังว่ารุ่นพี่ๆๆๆเค้าจะดูที่ด้ายว่าน้องๆๆอยู่คณะอะไร
ไอ้เราก็ตกใจตอนรับน้อง รุ่นพี่หาว่าเราไม่ไหว้แล้วรู้ได้งัยว่าเราไม่ไหว้
ขนาดเราเองยังจำรุ่นเดียวกันบ่ได้เลย พี่ๆๆนี่เก่งเนอะจำหน้าน้องๆๆแม่นมั่กๆๆๆ 555 เวลาว้ากกก็ห้ามมองหน้า...อ้าวววแล้วอย่างนี้น้องๆๆจะจำหน้าพี่ๆๆได้ป่าววหว่า คิคิ

คิดถึงจัง
(หนูอยากเป็นเด็กอีกครั้งอ่ะ)

เอาละหว่า
ไม่อยู่ก็ต้องอยู่ให้ได้เกิดมาเคยอยู่หอซะที่ไหน(เสียงสลดนิ๊ดดดนึง)
แง่ๆๆๆๆก้หนูไม่มีเพื่อนมาเลยนี่ค่ะ มาคนเดียววว
เพื่อนๆๆ(มอปลาย)ดีใจกันยกใหญ่ แม่งเก่งว่ะ เอ็นท์ติดกะเสด
แต่เพื่อนๆๆมันไม่รู้หรอกว่ากำแพงแสน มันคิดว่าบางเขนกันโม้ดดดด
55555 (ปิดมันไม่บอกมันหร๊อกกก) ให้มันคิดว่าเราเข้ามาเรียนในพระนคร 55555
เพื่อนร่วมห้องเค้าบอกว่าคือคนที่ยืนต่อแถวใกล้กะเรา
น่านนนนนใครล่ะ คิด คิดซิ สรุปก็คิดไม่ออก
เพื่อนร่วมห้องน่ารักมั่กๆๆๆ (เราก็น่ารักด้วย 555)

อ่อ ลืมบอกไป ตึก 22 ห้อง 210 ค่ะ
ไปแระเด๋วมาเล่าใหม่
คิดถึงจัง
กำแพงแสนที่ร้ากกกก

นึกภาพตามได้เลยอะ



ผ่านมา 10 พอดีเดะ

ผ่านมา 10 นี่ใช่ สิบปีป่าวววค่ะ
หุหุ ห่างกันจังค่ะ อิอิ
(แต่หน้ายังละอ่อนอยู่นะค่ะ)
เด็กศึกษาหน้าตาดีอยู่แว้วววว
ใครเห็นด้วยยกมือขึ้นหน่อยคร้า

อีกนิ้ดดดนึงค่ะ
ใครมีประสบการณ์สมัยเรียน
ก็มาเล่าให้ฟังบ้างนะค่ะ
เด๋วขอตัวไปนั่งเรียบเรียงก่อนอ่ะ
เเบบว่าเยอะมากมายยย
อิอิ

เขียนเมื่อ 14 มิถุนายน 2548
ปรับแต่ง 19 มิย. 2552
...
รับน้องม.เกษตรโหด นิสิตปี1เครียด ลั่นไกลฆ่าตัวตาย...
ปกติหน้าหนึ่งนสพ.มันเป็นอะไรที่ผมให้ความสำคัญน้อยกว่าหน้าบันเทิงหรือหน้ากีฬาอย่าเทียบไม่ได้
เพราะถ้าไม่ใช่ข่าวการเมืองที่งี่เง่า ก็เป็นข่าวเต่าหกขา จิ้งจก2หาง เมียหึงผัว ดาราเมาแล้วขับ อะไรประมาณนั้น
แต่กับพาดหัวข่าวนี้ มันถึงกับทำให้ผมต้องพลิกไปอ่านข่าวเนื้อใน
เรื่องเนื้อข่าวผมคงไม่ต้องกล่าวถึงล่ะนะ เวลานี้ทุกคนคงรู้ (ข่าวประมาณ เด็กม.กะเสด กำพงแสน ภาควิชาสัตวบาล ฆ่าตัวตาย เพราะเครียดที่รุ่นพี่ให้เต้ท่าไก่ย่างในการรับน้อง )
....
.......


รับน้อง...คำๆนี้มันเรียกความทรงจำที่ผมเกือบจะเลือนไปแล้วให้มันกลับวิ่งวนกลายเป็นภาพชัดเจนอยู่ในหัว
ปีหนึ่งก้มหน้าลงไป! เสียงนี้มันดังขึ้มาพร้อมกับภาพในหัว
รุ่นพี่แมร่งดุ เหมือนหมา นั่นคือความคิดของผมในช่วงนั้น
ภาพเราเดินแถวจากลานสาวโห่(เด๋วนี้มันยังมีอยู่ป่าวหว่า)ไปที่ตึกคณะ
ภาพการแนะนำตัวในภาษาถิ่นของแต่ละคน
ภาพการชูนิ้วกลางให้รุ่นพี่แทนสัญลักษ์ตัวเองของไอ้กลาง(หล่อรุ่น ของag-ed30)
ภาพนายชาณุตอบรุ่นพี่เสียงดังอย่างมั่นใจว่า "ลมัย" หลังจากที่รุ่นพี่ถามว่า "ปี1 พ่อคุณชื่ออะไร?" (ซึ่งจริงต้องตอบว่า...พ่อชื่อ พิรุณ แม่ชื่อนนทรี ใส่รองเท้าเบอร์ 30 คน รึ ...ว่ะ ใสรองเท้าใหญ่ขนาดนั้น)

การลุกนั่ง การแทงปลาไหล การหมอบ การนั่งเก้าอี้ลม การกางมุ้ง(ที่จุดประสงค์ไม่ใช่เพื่อกันยุง)
ยังมีใครที่จะจำได้มั๊ย ว่าเพลงประจำรุ่นที่พี่ๆ(ยาม/สวัสดิการ)ให้ร้องเวลาเดินแถวคือเพลงอะไร
"เพลง เพิ่งเข้าใจ"(ของนาวินตาร์ ซึ่งตอนนั้นดังมาก และเป็นรุ่นพี่ ม.กะเสด) ลองนึกดูซิ
ภาพการเต้นแมงมุม ระหว่างไอ้มะกะเขียด(เอ หรือว่าโน๊ตก็ไม่แน่ใจ ซึ่งตอนนี้ เป็นสาวไปแระ55+)
การเดินเป็ด(ซึ่งก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเดินเป็ด) เพื่อที่ให้พี่ๆยอมรับเราเป็นน้อง
การว๊าก การปลอบ การลงโทษ ถือเป็นกิจวัตรที่ต้องเจอในช่วงนั้น
ด้ายม่วง โบว์ม่วง คือสิ่งแสดงตัวของการเป็น "เด็กศึกษา"
ตลอดเวลา1เดือนจนถึงวัน ed-day/ed-night
การบายศรีสู่ขวัญ การมีสายรหัสการเป็นพี่น้อง การมีเพื่อนและการเรียกตัวเองว่าเป็นรุ่น(ag-ed30)
มันเป็นความรู้สึกที่ดีมาก แม้ตัวผมเองจะไม่ค่อยมีความศรัทธาในกิจกรรมนี้ หรือคณะนี้เท่าไหร่นัก
แต่การรับน้อง ก็สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่า มันคือรายวิชาที่เราลงทะเบียนเรียนโดยที่เราไม่รู้สึกตัวจ่ายค่าหน่วยกิจด้วยใจ
เกรดที่ได้คือพี่ๆ และรุ่นพี่ แต่ขณะนี้รายวิชานี้กะลังจะถูกยุบ ต่อไปนี้กิจกรรมรับน้องมันคงเป็นแค่เรื่องเล่าจากคนยุคหนึ่งไปสุ่ยุคหนึ่ง
เพื่อรอวันลบเลือน จากประเพณีกลายเป็นแค่เรื่องเล่าก็

ณ ตอนนี้ 2552 รับน้องเด็กศึกษา เป็นงัยบ้าง น้องๆ เล่าให้ฟังหน่อยดิ ^^

ข้อความนี้เขียนมานานแล้ว ต้องใจให้เพื่อนๆอ่าน เลยเป็นเรื่องในรุ่นซะเยอะ

นี่เป็เองส่วนหนึ่งของความเห็นจากเพื่อนๆ
...
เพื่อนร่วมรุ่น เขียน:
อ่านแล้วคิดถึงมหาลัยเนอะ คิดถึง เพื่อนร่วมรุ่น ag-ed 30 ทุกคน เพื่อนๆ รุ่นพี่ รุ่นน้อง ถ้าไม่มีรับน้อง คงไม่ได้เรียกว่ารุ่นพี่รุ่นน้อง คงเป็นแค่ พี่และน้องที่ร่วมคณะกันเท่านั้น สิ่งดีๆ ที่น่าจดจำมีมากมายในการรับน้อง เสียดายแทนน้องๆรุ่นนี้ และรุ่นต่อๆไปที่ไม่มีโอกาสได้สัมผัสความรู้สึกดีๆเหล่านี้ที่หาไม่ได้จากที่ไหนอีกแล้ว ไมใว่จะทำไงก้อตาม...........คิดถึง...............ว่าแต่ว่าเราต้องรีบไปรพ.แล้วล่ะไปทำแผลบทความมันบาดหัวใจ เลือดไหลจะหมดตัวแล้ว..........เพื่อนเรานี่มันคารมคมคายจิงๆ......bebe

พี่โต้ ค้าบอย่างแรง

"ศึกษา..กลมเกลียว..กล้าแกร่ง...รับหนูเป็นน้องด้วยค่ะ"

อิอิอิ

มนต์ขลังสุดสุด